Sylvia Matuschek vecht voor troost: zelfhulpgroep voor nabestaanden die zelfmoord hebben gepleegd

Sylvia Matuschek vecht voor troost: zelfhulpgroep voor nabestaanden die zelfmoord hebben gepleegd

In de glooiende heuvels van de Eifel zette een vrouw een belangrijke stap om het verdriet en de pijn na het verlies van haar man te verwerken. Sylvia Matuschek, die in augustus 2022 haar man Ralf door zelfmoord verloor, richtte in maart 2023 een zelfhulpgroep op voor familieleden van slachtoffers van zelfmoord. Hun verhaal begon met een radicale zet: het echtpaar verhuisde eind 2018 naar de Eifel op zoek naar een betere levenskwaliteit. Maar het geluk duurde niet lang, want Ralf leed aan depressies, kreeg steeds meer last van paniekaanvallen en uitte uiteindelijk zelfmoordgedachten.

Wat ooit een rustig dagelijks leven was voor Sylvia Matuschek, veranderde in een nachtmerrie. Ralf werd verschillende keren in het ziekenhuis opgenomen, maar hij presenteerde zich nooit aan de artsen en ontkende zijn zelfmoordgedachten. Sylvia beschrijft hoe haar man in de loop van de tijd veranderde en hoe ze steeds banger voor hem werd. “De nabestaanden ervaren vaak stigmatisering en voelen zich in tijden van tegenslag alleen gelaten”, zegt Matuschek. Haar man was niet alleen haar partner, maar ook een geliefde, en de wetenschap van zijn strijd was moeilijk te verdragen.

De weg naar zelfhulp

“De zelfhulpgroep biedt een beschermde ruimte voor het delen en verwerken van verdriet”, legt Matuschek uit. In Duitsland zijn de cijfers alarmerend: elke dag sterven er ongeveer 30 mensen door zelfmoord, en in 2023 werden ongeveer 10.300 zelfmoorden geregistreerd, wat overeenkomt met een stijging van 6,6 procent vergeleken met de afgelopen tien jaar. In deze uitdagende tijd is het belangrijk dat familieleden elkaar kunnen steunen. In de wijk Euskirchen zijn er twee zelfhulpgroepen voor nabestaanden die zelfmoord hebben gepleegd, één in het Caritas-Haus Schleiden en een Agus-zelfhulpgroep in Euskirchen.

„Omgaan met verdriet na zelfmoord is een lange, vaak kronkelige weg”, zegt een analyse van rouw en zelfmoord. Gevoelens hebben hun eigen wetten en veranderen in de loop van de tijd. Matuschek benadrukt dat psychotherapeutische ondersteuning essentieel is, terwijl zelfhulpgroepen deze niet kunnen vervangen. Een belangrijk element bij het omgaan met rouw is het betekenis geven aan het verlies. “Betrokkenheid bij zelfmoordpreventie kan helpen om positieve veranderingen teweeg te brengen in de pijnlijke ervaring”, meldt het Trosthelden-platform.

De uitdaging van rouwen

Rouwen op zichzelf is niet lineair – terugvallen in verdriet zijn volkomen normaal. Het is belangrijk om vertrouwen te hebben in je eigen kracht om moeilijke momenten te overwinnen en te blijven groeien. Iedereen die het verlies van een dierbare heeft geleden, moet ook leren omgaan met gevoelens van schuld en schaamte. Vreugde voelen zonder de herinnering aan de overledene te verwaarlozen is toegestaan ​​en noodzakelijk. “Activiteiten die goed voor je zijn en je verbinden met het leven zijn belangrijk”, wordt er gezegd, en veel van de getroffenen ontdekken nieuwe perspectieven en manieren om verdriet te verwerken in de natuur en in uitwisselingen met vrienden.

Concluderend: de zelfhulpgroep van Sylvia Matuschek is niet alleen een plek van pijn, maar ook van hoop en verandering. Het biedt een netwerk waarmee nabestaanden elkaar kunnen ondersteunen, van elkaar kunnen leren en uiteindelijk manieren kunnen vinden om de herinnering aan de overledene in hun leven te integreren. Zo blijft liefde bestaan, zelfs als pijn bij het leven hoort.