De dakloosheid van Keulen: verhalen, lot en de oproep tot actie!

De dakloosheid van Keulen: verhalen, lot en de oproep tot actie!

Het beeld van de dakloosheid in Keulen is niet alleen triest, maar roept ook veel vragen op. Lezerreporter Bettina M. maakte een fietstocht van Widdersdorf naar Zündorf en passeerde opvallende punten zoals de Domplatte en de Hohenzollernbrug. Op haar route ontmoette ze talloze daklozen, waaronder jonge en oude mensen, maar ook zieke mensen. ‘Het zet me aan het denken’, beschrijft ze haar gevoelens. Ze geeft vaak een euro of vraagt ​​om koffie en eten, wat haar de gelegenheid geeft een gesprek te beginnen en zo een beetje inzicht te krijgen in het lot van deze mensen. Bij elke dakloosheid hoort een verhaal, benadrukt ze. En dat zou ons allemaal aan het denken moeten zetten - want niemand is immuun voor een dergelijke situatie, zoals express.de meldt.

In Duitsland zijn de cijfers alarmerend. In 2022 waren ruim 600.000 mensen dakloos, waarvan ongeveer 50.000 op straat leefden – een trend die steeds zorgwekkender wordt. Vooral alleenstaande mannen, alleenstaande ouders en gezinnen met grote kinderen worden getroffen. De redenen voor deze beangstigende situatie zijn uiteenlopend, maar een veel voorkomende oorzaak zijn de stijgende huurprijzen en het gebrek aan beschikbaarheid van woningen. BessereWelt.info stelt dat ruim 550.000 appartementen in Duitsland leeg staan. Deze vacatures worden vaak gebruikt voor speculatie terwijl mensen op straat moeten leven.

De verborgen armoede

Het verbazingwekkende is dat niet iedere dakloze daadwerkelijk op straat leeft. Veel mensen verblijven in collectieve huisvesting of wonen tijdelijk bij vrienden of familie – een vorm die vaak ‘verborgen dakloosheid’ wordt genoemd. Begin 2024 waren in Duitsland ongeveer 532.000 mensen dakloos, waaronder ongeveer 47.300 daklozen. De belangrijkste oorzaak van deze situatie zijn vaak huurachterstanden, omdat de huurprijzen in steden als Keulen blijven stijgen. Huishoudens moeten een kwart van hun beschikbare inkomen besteden aan huisvesting, en voor mensen die risico lopen op armoede zelfs bijna de helft. Uit Statista blijkt dat het aantal sociale woningen de afgelopen jaren drastisch is afgenomen en dat veel mensen onder moeilijke omstandigheden moeten leven.

Deze maatschappelijke uitdagingen leiden tot veel geweld tegen daklozen. Sinds 1989 zijn er 626 gedocumenteerde sterfgevallen en minstens 2.300 gevallen van ernstig lichamelijk letsel. Dit probleem wordt nog verergerd door vooroordelen en discriminatie van daklozen. Bovendien gaat de toegang tot sociale uitkeringen vaak gepaard met bureaucratische obstakels, wat de situatie voor velen nog verergert. De stoplichtregering heeft aangekondigd jaarlijks 100.000 sociale woningen te willen bouwen; maar in 2022 waren er slechts 25.000 geïmplementeerd.

Een heroverweging is noodzakelijk

Zoals Bettina M. nadrukkelijk opmerkt, is een heroverweging van de samenleving als geheel nodig om de oorzaken van dakloosheid aan te pakken en oplossingen te vinden. Het voorstel om leegstaande kantoorruimte om te bouwen tot woningen zou een manier kunnen zijn om het woningtekort te verminderen. Tegelijkertijd moeten er meer outreachende ondersteunende diensten komen, zodat mensen tijdig hulp krijgen voordat ze dakloos worden. Er wordt van ons allemaal gevraagd om niet alleen de situatie te observeren, maar ook actief te handelen en te helpen.

Uiteindelijk blijft het besef bestaan: achter elke dakloosheid schuilt een verhaal. En misschien kunnen we door empathie en begrip een kleine rol spelen bij het uitbannen van sociale kwalen.